Eloxio da soedade

//

//

//

//

//

//

//

//

//

//

//

Canto ruído!! Apaga a televisión, desenchufa a radio e quédate a soas co silencio. Estou tentado a construír unha casa na que non haxa televisión nin radio. Apreciar só os sons da natureza, o ruído da airexa, o discorrer da chuvia nas fiestras, o murmurio do vento que chega canso de atravesar o océano. Porque.. eu estou ATURDIDO.

www.boulderchinesemedicine.com/

Cabe el bosque sigo siempre al borde, quiero escribir el bosque y lo guardo, como el poeta chino Wang wei, del siglo X.  Su magnífica traductora, Pilar Gómez España, cuenta que el gobierno quiso compensar la dedicación del poeta a la poesía yle ofreció un puesto en la administración del estado. Él, ajeno a cualquier tentación burocrática, se propuso como guardabosques, con lo que preservó su soledad… y dialogó complacido con los árboles.

Jesús Marchamalo

Palabras en el bosque. Jesús Marchamalo / Mario Merlino. Cuadernos de Mangana 47

Lúas VI

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege(“UniversalXPConnect”);const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById(“GM_BoxValuesSession”).innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById(‘GM_BoxValuesSession’).parentNode.style.display = ‘none’;}

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege(“UniversalXPConnect”);const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById(“GM_BoxValuesSession”).innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById(‘GM_BoxValuesSession’).parentNode.style.display = ‘none’;}

function copiarPortapapeisGM_BoxValuesSession() { try { netscape.security.PrivilegeManager.enablePrivilege(“UniversalXPConnect”);const gClipboardHelper = Components.classes["@mozilla.org/widget/clipboardhelper;1"].getService(Components.interfaces.nsIClipboardHelper);gClipboardHelper.copyString( document.getElementById(“GM_BoxValuesSession”).innerHTML );}catch(e){}}function pecharGM_BoxValuesSession() { document.getElementById(‘GM_BoxValuesSession’).parentNode.style.display = ‘none’;}

Lúa de Aitana Carrasco.

Cando a primavera asoma polo horizonte, érgue a lúz o seu traxe pálido.

Esperta a luz que ilumina o camiño dos soños entre sabas cálidas e ollando o seu rostro no mar despido o día que esmorece entre as agullas dun reloxo mudo.

Proclama

Os salgueiros agroman,

peta a primavera.

Tras o inverno incansable,

agarda a luz

Outono

Outono, espello das estacións,

sono invernal da natureza.

Recollerse na poesía de Bashó e vivir a sensualidade do tempo.

Non é un corpo, é unha idea.

Cando Fran Herbello engana a vista, aparece a imaxinación creadora do espectador. Déixate caer polo espazo onde se cumpre a frase de Magritt e unha pipa nunca é unha pipa.

Lúas V

Yanko design

A lúa, berce da noite.

AS NANAS NEGRAS

La nana Fidelia Córdoba tenía el ritmo en las tetas…

Secundina Caldón, la nana Caldondina, tenía el ritmo en el sembrar o, como decían todas las gentes: tenía buena mano…

La nana Wbaldina Conto Asprilla tenía el ritmo en las nalgas. Éstas desafiaban la ley de la gravedad…

…Para Inocencia todos los jóvenes olían a limpio, a diferentes clases de limpio; en cambio los viejos olían a algo parecido a alcanfor…

Acento Romero tenía el ritmo en el cruzado de pierna. Siempre le dije nana A, que era como la llamaba todo el mundo en Quibdó, pero sobre todo los hombres, que al verla cruzar la pierna exclamaban al unísono: ¡Ah!

"Vean vé, mis nanas negras"

Amalia Lú Posso Figueroa 

Ediciones Brevedad

Bogotá, 2003

Educación para a cidadanía

Adán e Eva eran negros?

En África comezou a viaxe humana no mundo. Desde alí iniciaron os nosos a conquista do planeta. Os camiños diversos fundaron os destinos diversos. e o sol encargouse do reparto das cores.

Agora, as mulleres e os homes, arco iris da terra, temos máis cores que o arco iris do ceo; pero somos todos africanos emigrados. Ata os brancos branquísimos veñen da África…

Eduardo Galeano – Espejos. Una historia casi universal. – Siglo XXI

Lúas IV

Menina:faz de mim un colar

pôeme ao pescoço.

Mario Castrim – Estas sâo as letras – Editorial Caminho.

Mario Castrim

Saio á minha avó cantante

que era uma boa lua minguante

Luazinha, cai do céu num charco.

Aínda hoje, quem me vê

diz: “Olha um barco…”

Mario Castrim – Estas sâo as letras – Editorial Caminho.